Which are the large-scale geopolitical conflicts nowadays and how are they linked to the rise of nationalism? Is nationalism a temporary phenomenon? How does it affect working people (either existing workers or migrant ones)? What should the movement do?

ReInform, an anticapitalist political group of Greeks in the Netherlands, invites you to discuss together all these matters on Sunday 2 December in NieuwLand (Peter Nieuwlandstraat 93, 1098XN, Amsterdam). After our discussion we will enjoy some traditional Mediterranean and Eastern sounds and tastes.

Program:
16.30-18.30 | Short introductory talks by Manos from ReInform and Max from Internationale Socialisten
From 18.30 onwards | Culinary and music Mediterranean and Eastern exchanges with the open collective Aman Molli

Amsterdam Facebook Event https://www.facebook.com/events/517611795028144/

Nijmegen Facebook Event https://www.facebook.com/events/1422740021328164

Debtocracy and Catastroika’s production team steps into the discussion with another documentary.

This time they will present to us unknown short stories from the past, the present and the future of fascism and its relation to the economic interests of each era. We will travel from Mussolini’s Italy to Greece under the Nazi occupation, the civil war and the dictatorship; and from Hitler’s Germany to the modern European and Greek fascism.

The new documentary will follow in the footsteps of Debtocracy and Catastroika, which described the causes of the debt crisis, the impact of the austerity measures, the erosion of democracy and the sell-out of the country’s assets.

FREE ENTRANCE

Facebook event: https://www.facebook.com/events/284522458378992/?notif_t=plan_user_invited

More information about the documentary you can find in the official documentary web page http://infowarproductions.com/fascism_inc/

In this climate, the Hellenic Society of Imperial College has chosen to invite Mr. Adonis Georgiadis, the Greek Minister of Health, to speak about the Greek “national effort” to exit the crisis and the “pan- European dimension” of this effort. Mr. Georgiadis is a staunch and flamboyant supporter of the austerity cuts and a very controversial figure in Greece. His term of office in the Ministry of Health has already been marked by the most violent reforms, budget cuts and layoffs in the health sector since the beginning of the crisis. As Greek students, staff and alumni of IC, we believe this invitation is offensive and uses the name of IC to serve political interests. We thus oppose it.

Mr. Georgiadis’ policies are dictated by the troika and have been imposed on every country receiving financial support from the IMF in the past. The disastrous consequences of these austerity measures, notably the preventable loss of human lives, have been demonstrated by several reports, the most recent of which was published in The Lancet journal. With health spending capped at 6% of GDP and no recruitments in the public health sector in 3 years, public hospitals are severely understaffed and face shortages in basic consumables. Despite that, primary health care centres have been forced to close, further burdening the already overcrowded hospitals, while public-health workers face layoffs. Meanwhile, as the number of state-subsidised pharmaceuticals has drastically decreased, many patients with chronic conditions (e.g. cancer, AIDS) are unable to cope with the increased expenses. Furthermore, it is estimated that 2.3 million people are uninsured, practically lacking access to health services if they are unable to pay. Finally, deteriorating living conditions and limited access to health care have led to a resurgence of malaria and tuberculosis. The levels of HIV infection are soaring among drug users, infant mortality has risen by 43% and suicide, alcoholism and drug use rates are spiking. Mr. Georgiadis responded to protests against the imposed policies in a provocative way. The Minister has repeatedly bullied doctors and medical staff on national television, blaming them for the existing problems, while advocating the need for budget cuts. However, depriving a whole society of basic health care in the name of debt repayment is, in our opinion, unacceptable.
Of course, other public services like higher education have not been spared from austerity policies. Since 2009, the funding of public research centres and universities, as well as the salaries of research staff and faculty members, have been cut by more than 30%. Over 1000 new lecturers, appointed years ago, have been placed on a “waiting list”. More than 1700 administrative employees were put into a “suspension” scheme, subscriptions to academic journals have been halted for months and many departments are lead to merger or closure. All these measures are coupled with frequent defamatory comments against public universities by government members, including Mr. Georgiadis who has openly promoted private institutions.

The rise of Mr. Georgiadis in Greek politics is a symptom of the authoritarian, far-right turn of the Greek government. Many members of the government have promoted xenophobia and racism, with the Prime Minister himself stating: “We have to re-conquer our cities from immigrants”. A 2010 law opening the door to citizenship for second-generation immigrants has been repealed. Democratic institutions are also under attack. The government passes controversial laws by decree, one of which ordered the sudden closure of the state TV and radio broadcaster last year. Several strikes have been outlawed in advance using a “forced mobilisation order”, a concept originally designed to be used in national emergencies. Mr. Georgiadis has been in the vanguard of these developments. He has suggested that “left-wing ideology has surrendered Greece to the hands of Muslims, transforming Athens into a Taliban-land”. He has also said: “One of the goals [of the government] is that they [immigrants] understand they are not welcome in Greece. One of the ways to convince them is to frequently prosecute them *…+ to make their life as difficult as possible so that they understand it is time to go”. Mr. Georgiadis also has a history of anti-semitic remarks (“all major banks belong to the Jews”, “the Jewish lobby will determine the fate of Greece’s foreign debt”).

Therefore, the “effort” of Mr. Georgiadis and his government is all but “national”. It is rather an effort towards increasing inequalities, selling-off public property and turning against the weakest members of society. The “pan-European dimension” of this effort can only be interpreted as a call for the adoption of these authoritarian and neoliberal policies across the continent.
As Greek students, staff and alumni of Imperial College we strongly oppose the invitation to Mr. Georgiadis. We want to make clear that the few committee members of the Hellenic Society do not represent the Greeks of IC; they act as political partisans and exploit an IC society to serve their own political interests. Mr. Georgiadis attempts to use the status of IC to promote himself inside Greece and legitimize his controversial policies. Many, if not most, of the thousands of Greeks in the UK and other European countries, have been forced to leave Greece because of the policies of Mr. Georgiadis’ government (and the governments preceding it, which came from the exact same parties that are in power today). Inviting someone with such a background to lecture on exiting the crisis is misleading and quite ironic. On top of that, we believe that a person who has so vehemently lashed out at Greek universities, which are the almae matres of many current students and staff of IC, cannot be welcome here.

*The sources of the quotes and figures used in the text are available on request.

The Ukrainian Parliament came back into session on the morning of February 23rd. The president who was backed by one wing of the oligarchy had been deposed, but not before leaving many dead on the streets. With the situation in Ukraine destabilized, a struggle for power has now begun between several factions, both foreign and domestic.

The Party of Regions remains despite Yanukovich

Viktor YanykovichThe Party of Regions (PoR) was the largest party in the previous parliament, and had the most resources. Yanukovich had been in power since the 2010 presidential elections. It is important to note that their position had been pro-EU until the Russian government forced their hand with a much larger offer of aid ($15 billion) than the EU ($700 million). With Ukraine on the verge of defaulting, seeking aid from overseas had become the only option, as it was not possible to cut public services much more than they already had been.

The Party of Regions was built around oligarchs – such as Rinat Akhmetov and Viktor Pinchuk – based in Eastern Ukraine, who participated in plundering of state resources after the restoration of capitalism in Ukraine. With their robbing the country of public services, tax revenues and imposing deplorable working conditions, they were largely responsible for the deficit in Ukraine’s budget and the a deep hatred and anger amongst the masses.

Yet the more Yanukovich’s position became questioned, the more they distanced themselves from the presidency. Already in November, some of the PoR MPs began to resign from the party, like rats who flee a ship just before it hits the rocks. The media controlled by some of those who had supported Yanukovich with election funding were showing the police repression in full. Finally, just before Yanukovich fled Kiev, Akhmetov went public with his displeasure at his man and the way the situation in Kiev had been handled and suggested that someone else should be in charge. This was quickly followed by PoR MP Oleksandr Yefremov (speaking as the head of PoR) publicly denouncing the president.

The previous week, the president had replaced his army chief. The fact that the military were not called in, showed that their loyalty to the regime could not be guaranteed.

Even with what has happened in the previous months, the PoR remains a significant force. Their business interests will now come under pressure from the pro-west oligarchs. They, along with the Communist Party, have been banned in many areas in Western Ukraine, where the far-right is stronger. They will now jostle for positions in the new parliament. To their base in Eastern and Southern Ukraine, they portray themselves as the last bastions against the onset of fascism in Ukraine, when in reality it is their actions that are largely responsible for it.

New faces, same capitalist system

The new interim president is Olexander Turchynov, a businessman with a long history in Ukrainian politics, working mostly with recently released Yulia Tymoshenko. His appointment shows how little things have changed so far on the parliamentary level.

Despite some the opposition members’ calls for the protestors to stay on the streets, the hope of the opposition parties, UDAR, Fatherland and Svoboda, is to turn the movement into electoral results. Just a few days ago they were for accepting a compromise with Yanukovich for early elections. This was clearly not enough unacceptable for most of the protesters and there is significant skepticism among the masses about what new elections could bring.

Behind these pro-west parties are the interests of both a section of the domestic oligarchs along with US and EU capital. A leaked phone call between Victoria Nuland of the US State Department and the US ambassador to Ukraine Geoffrey Pyatt revealed the US preference for “Yats” referring to Arseniy Yatsenyuk from Fatherland. Yatsenyuk has a very similar background to a previous president Yuschenko, with a long career as a government bureaucrat for previous administrations. Nonetheless, the release of Tymoshenko will likely mean that she returns as the face of Fatherland.

Vitali Klitschko, whose party UDAR was founded with the aid of Merkel’s Christian Democratic Union, is considered the preferred candidate of German capital and therefore the EU. He appears to be the most popular opposition candidate and would likely win an upcoming election.

The explosion of the far-right, electoral and non-electoral

Near the beginning of the protests it became apparent that the parliamentary Svoboda was not the only political force representing the far-right. Far-right fascist hooligans are present in every major city in Ukraine, and Kiev was no exception. While many of these were traditionally Svoboda supporters, the unrest in Kiev offered them a chance to take their battle to the streets and recruit many destitute young Ukrainians.

While the self-defense units formed in Kiev were far from “entirely fascist”, as reported by some media, right-wing former football hooligans did make up the most well-armed and menacing force among these and thus dominated the movement. A group of anarchists who had organized their own unit were forced to leave by the right-wing groups due to being outnumbered, despite protests from some of the other unit leaders.

These fascist elements have organized themselves into a group called the “Right Sector”, with the stated aim of destabilizing the situation in order to facilitate “national revolution”. These are the same hooligans who were previously paid by the ruling class to break up protests and strikes, and have turned like a guard dog on its master. They reject the idea of joining the EU and now represent, to the opposition oligarchs, a force that they cannot control.

Svoboda and their leader Oleh Tyahnybok have always sought to take the maximum advantage of the situation as well. On the one hand, their supporters have played a large part in the seizure of administration buildings in their base in Western Ukraine. On the other hand, despite early calls for a “general strike”, they soon began calling for compromise with the government, claiming to follow the “will of the people”.

Despite them standing against many EU principles, they know that in order to gain power, they need some level of backing and acceptance from the US and the EU. That is why they have toned down their public anti-Semitic rhetoric and have become “pro-EU”.

Oleg Tyahnybok had pointed out ironically a few years ago, when confronted about his anti-Semitism, “We admire Israel; almost every party in the parliament is nationalist”.

At the core of these far-right groups is a battle for Ukrainian history. These groups see themselves as the followers of the Nazi-collaborationist Organization of Ukrainian Nationalists. Lost in all this is the fact that the OUN represented only a small portion of all of the Ukrainians who fought, died or were sent to labour camps by the Nazis during WW2. Lost, even more sadly, is the rich tradition of various Ukrainian leftists who lost their lives during the Stalinist repression in the late 1920s and 30s.

What is in store for ordinary Ukrainians?

The confused nature of the situation can be seen in the demands of some University students in Kiev, who have called for free education, which is in complete contradiction with the aspirations of the present group of oligarchs who are assuming power. Free education is something that will be difficult to restore under a capitalist Ukraine.

The pro-west oligarchs are now in power in parliament, but they are unable to offer solutions to the crisis of capitalism in Ukraine. A credit default is becoming more likely with each passing day. They will instead bide their time, securing their own economic interests while blaming the problems of the capitalist crisis and their greed on the previous administration and even the USSR.

On the morning of February 23rd, speaking from the parliament floor, an MP stated: “I already hear in parliament the same kind of exchanges of money for alliances, the same kind of corrupt deals and back-channeling that we had before. I urge you to stop this or the people will come back and remove the parliament just as easily as they did the president”.

It remains to be seen how long the masses will be able to tolerate the new regime. While nationalistic ideas have gotten hold of many, empty patriotic words without any improvement in people’s lives will only go so far.

In the end the movement in the Ukraine, although it was mainly dominated by right-wing populist and fascist elements, reflects the dead end of Ukrainian capitalism. The fact that the right wing could mobilize a significant force on the streets is testament to the desperate situation amongst the masses. That is the key to understanding the movement. It was the desperate movement by the bankrupted middle class and the crushed and disowned elements at the bottom of society to assert themselves against the pressures of big business. What they did not understand was that their only salvation can be provided by the working class.

The Ukrainian masses need not just to awaken as a force on the streets, but the working class must step in as an organized independent force ready to reject all the oligarchs and the far-right demagogues who will only bring them division and further misery. This will become clearer as the pro-western oligarchs take hold of government. To organize such a force will not come easily, especially with the far-right on the streets, but it is the only way forward to improve the lives of the Ukrainian people.

(February 24, 2014)

Source: http://www.marxist.com/yanukovich-leaves-kiev-but-what-remains.htm

De moord op Fyssas was de zoveelste gewelddaad, bedreven tegen linkse en radicale mensen, maar vooral tegen migranten. Racisten brachten in mei 2011 een Bangladeshi om, in augustus vorig jaar een Irakees, en in de winter 2012-2013 een Somaliër. Het aantal door racistisch geweld gewonde migranten loopt in de honderden. Na de moord op Fyssas kondigde het gezag aan dat de onderzoeken naar dit soort gewelddaden versneld zouden plaatsvinden, maar slechts in drieëntwintig zaken. Aanvallen op linkse en radicale actievoerders zijn eveneens frequent, en vaak staan neo-nazi’s daarbij zij aan zij met de oproerpolitie. De afgelopen jaren is fascistische straatterreur bijna net zo gangbaar geworden als de staatsterreur van de oproerpolitie wiens bondgenoot de nazi-knokploegen vaak openlijk waren.

Het is een symptoom van de gegroeide kracht van fascistische organisatie en activiteit in Griekenland, en van de steun die dit fascisme vanuit de staat kreeg. Nu de autoriteiten de dood van Fyssas aangegrepen hebben om de Gouden Dageraad aan te pakken, lezen we van politiefunctionarissen die met de Gouden Dageraad samenwerkten en nu worden uitgerangeerd. Maar de band tussen staat, regering en fascisme gaat veel dieper, en betreft ook bepaald niet alleen de Gouden Dageraad die, na actief te zijn ondersteund, nu stevig door de staat wordt gekortwiekt. Over de achtergronden van dat kortwieken is op Libcom een prachtig stuk te lezen: “Greece: When the state turns antifa”, waar ik hieronder flink gebruik van heb gemaakt.

Tradities

Fascistische politiek – de cocktail van extreem nationalisme, gewelddadig en openlijk racisme, agressie tegen alles dat links en radicaal is, het hooghouden van de meest reactionaire tradities op allerlei fronten, in dienst van het streven naar de vestiging van een autoritair bewind – heeft ook in Griekenland oude wortels. Er was het rechtse bewind van Metaxas in de jaren dertig. Er was de burgeroorlog tegen communistische partizanen in de jaren veertig, met haar erfenis van fanatiek anti-communisme waarachter afkeer van elk links en radicaal streven schuil ging. Er was het kolonelsbewind, de militaire dictatuur waarmee rechts en uiterst rechts van 1967 tot 1974 elk verzet van links en van onderop probeerden te breken.

Er was een veelheid van kleine en iets minder kleine groepjes die de jaren erna fascistische politiek propageerden, vochten tegen radicale actievoerders, griezelige blaadjes vol schreven met openlijke nazi-taal en Hitler-verering. Een van die blaadjes heette De Gouden Dageraad, en werd gemaakt onder leiding van Michaloliakos. Rond dat blad vormde zich onder zijn leiding de gelijknamige organisatie. Die begon zich in de jaren negentig te profileren toen nationalistische Grieken zich boos maakten over de naam van een zojuist onafhankelijk geworden deelrepubliek van Joegoslavië: Macedonië. Dat kon niet door de chauvinistische beugel, want het refereerde in hun ogen naar Griekse gloriedagen van Alexander de Grote en impliceerde volgens hen bovendien een claim op stukken Griekenland.

Kracht

In latere jaren schoof de Gouden Dageraad iets van haar openlijke nazi-symboliek naar achter, ging vooral koketteren met het Grieks-orthodoxe geloof, en bekwaamde zich in demagogie en aanvallen tegen migranten en tegen radicalen, vaak vrijwel hand in hand met de oproerpolitie die er een aanvulling van haar eigen menskracht in onderkende. Toen de economische catastrofe toesloeg en de Griekse staat aan het bezuinigen sloeg met de hete adem van EU en IMF in haar nek, kreeg extreem-rechts extra kansen. De wanhoop, de sociale ellende, dreef mensen in actie en naar links én naar rechts. In actie via stakingen, vakbondsprotest en straatgevechten tegen de politie. Naar parlementair links, met de snelle groei van de partij Syriza. Maar ook naar rechts, aanvankelijk naar de parlementair-rechtse, PVV-achtige groepering LAOS. Die ging echter rond 2011 meeregeren met bezuinigingscoalities, waarna de kiezers prompt weer wegliepen. Gouden Dageraad bleef buiten de regering en begon kiezers te vergaren die rechts waren, maar tegelijk tegen het opgelegde bezuinigingsbeleid zoals verwoord in het zogeheten Memorandum, de overeenkomst tussen Griekenland en internationale instellingen over bezuinigingen in ruil voor kredieten. Links waren Syriza en de stalinistische KKE tegen dat memorandum; rechts was de Gouden Dageraad de enige anti-Memorandum-partij, en dat legde haar geen windeieren. In de zomer van 2012 vergaarde ze achttien parlementszetels.

De kracht van Gouden Dageraad groeide niet alleen door informele samenwerking met de politie. Ook de woede over de bezuinigingen was op zich niet voldoende, die dreef mensen immers allerlei kanten op. Diverse aspecten van het regeringsbeleid versterkten echter het fascisme en de Gouden Dageraad. Er was om te beginnen het nationalisme waarmee de regering de bezuinigingen presenteerde: ze waren nodig ‘om het vaderland te redden’, en meer van dat fraais. Nationalisme vergiftigde aldus de atmosfeer, en daar sponnen nazi’s garen bij. Er was tegelijk ook het nationalisme waarmee het protest tegen het Memorandum doortrokken raakte, want de regering presenteerde Griekenland tegelijk ook als slachtoffer van internationale financiële en politieke druk. Arme Grieken tegen het boze buitenland, vooral tegen het boze Duitsland, dat werd het frame dat veel mensen hanteerden die kwaad waren over de bezuinigingspolitiek. Dat de Griekse regering en ondernemersklasse zelf actief en overtuigd meewerkten aan bezuinigingsbeleid, verdween uit het zicht. Zo kregen mensen de ruimte die de schuld van de crisis niet bij de Griekse heersers en de staat legden, maar bij een buitenlands complot. Fascisten stonden vooraan om die ruimte te benutten. De strijd tussen pro- en anti-Memorandumpolitiek versmalde zo in hoge mate tot een strijd tussen verschillende invullingen van nationalistische politiek.

Tegelijk droeg de regering ook zeer actief en zeer crimineel bij tot de versterking van racisme. Grootschalige razzia’s waarin politiemachten migranten aanhielden om papieren te controleren, de opsluiting van duizenden migranten in detentiecentra die feitelijk concentratiekampen vormden, alledaags politiegeweld tegen migranten dat nauwelijks te onderscheiden was van nazi-geweld… het droeg bij aan de hatelijke, racistische sfeer die door fascisten als legitimatie, als steun in de rug werd ervaren en benut. Tevens voerde de staat een hard gevecht met linkse en radicale krachten die zich zowel tegen de sociale afbraakpolitiek, de politierepressie, het staatsracisme, als de fascistische acties richtten. Autoriteiten behandelden radicale sociale bewegingen vrijwel openlijk als binnenlandse vijand. Dat gaf fascisten extra legitimatie en zelfvertrouwen om hetzelfde te doen, maar daarbij af en toe nog een gewelddadig stapje verder te gaan. Tegenover migranten én tegenover krakers, anarchisten, stakende arbeiders, anti-fascisten en andere radicale en linkse actievoerenden waren staat en neo-nazi’s vaak twee handen op één buik.

Uiteenlopen

Er waren echter twee punten waarin de wegen van de gevestigde macht en die van de Gouden Dageraad uiteen begonnen te lopen. De gevestigde macht drukte het Memorandum, en de bijbehorende bezuinigingen en privatiseringen, door. De Gouden Dageraad was tegen dat memorandum. De reden was puur nationalistisch: met het Memorandum werd de soevereiniteit uit Griekenland weggehaald en naar internationale machten overgeheveld. Tegen bezuinigingen op zichzelf had de Gouden Dageraad geen bezwaar, en het voedsel uitdelen op straat was dan ook slechts symboliek. Toch maakte de groei van een rechtse stroming tegen het Memorandum de speelruimte van de regering om door te drukken, wel kleiner. De Gouden Dageraad was toch een stoorzendertje aan het worden.

Dat gold ook op het tweede, wellicht meer fundamentele punt: de macht op straat versus de macht in de staat. Rechtse politici vonden het best dat de Gouden Dageraad een handje meehielp tegen links. Als pitbulls tegen links was die club nuttig – maar alstublieft wel goed aangelijnd. Regering en staatsmacht wilden wel de regie in eigen handen houden. Politieagenten die Gouden Dageraad tips gaven, beschermden en indirect aanstuurden was één ding. Maar agenten van wie loyaliteit aan de Gouden Dageraad voorrang kreeg boven gehoorzaamheid aan de regering werden een ander verhaal. Knokploegen die de politie aanvulden was één ding. De beginnetjes van een fascistische gewapende organisatie die de gevestigde staatsmacht ondermijnde en door fascistische staatsmacht dreigde te vervangen was nog iets anders. De Gouden Dageraad werd wel erg sterk, terwijl de regering slechts een gammele coalitie was. De regering had reden om zich bedreigd te voelen door de rechtse rivalen van de Gouden Dageraad. Daar wortelt de breuk die werd voltrokken na de moord op Fyssas.

Het is van fundamenteel belang om erop te wijzen dat, met het kortwieken van Michaloliakos’ fascisten, er aan fascistische invloed in de Griekse politiek bepaald geen einde komt. Fascisten en fascistische sympathieën zitten namelijk ook op andere plekken, boven alles in de conservatieve regeringspartij Nieuwe Democratie zelf. Die stelt zich al heel lang op als plaats waar fascistische straatvechters en neo-nazi’s een soort facelift kunnen krijgen, waarna ze iets minder openlijk een fascistische een nette carrière kunnen maken.

Carrière

Voorbeelden te over. Ik pluk ze, zoals meer gegevens, uit het genoemde stuk op Libcom. Premier Samaras zelf bijvoorbeeld: die was in zijn jonge jaren aanvoerder van een knokploeg, een jeugdorganisatie van de Nieuwe Democratie. Die knokploeg viel anarchisten, stakers en zelfs leden van de keurige sociaal-democratische PASOK – waarmee Samaras momenteel regeert! – aan. Makis Voridis, actief in fascistisch knokploeggeweld, ooit lid van EPEN, een partij van aanhangers van het kolonelsbewind, waar hij Michaloliakos als chef opvolgde, daarna actief in LAOS en voor die partij zelfs even minister. Toen LAOS uit de coalitie stapte, bleef Vorodis, werd door LAOS geroyeerd en sloot zich bij Nieuwe Democratie aan. Carrière boven alles, en voor Nieuwe Democratie was diens fascistische staat van dienst geen probleem. Dan is er nog Adonis Georgiadis. Ook hij zat ooit bij LAOS, en hij werd berucht als hetzerige tv-persoonlijkheid. Enkele van zijn uitspraken: “Illegale immigranten met ziektes zwerven rond in dezelfde straten als onze gezonde burgers”; “Illegale immigranten slachten Grieken af, verkrachten en plunderen ze. Extreme linksen steken Athene in brand en sommige mensen kritiseren de politie.” Deze en nog veel meer soortgelijke uitspraken deed de man in 2011 en 2012. Hij is dus geen LAOS-lid meer, maar maakt deel uit van Nieuwe Democratie. In de huidige regering is hij minister van Gezondheid!

Nee, de Nieuwe Democratie is geen fascistische partij zoals Gouden Dageraad dat is. Maar het is wel een plek waarbinnen halve en hele fascisten politiek actief zijn en hun stempel op de politiek helpen drukken. Het idee dat een door deze partij geleide regering met de recente aanval op Gouden Dageraad ook een breuk met fascistische politiek beoogt, is belachelijk. De regering wil de regie terug en heeft willen voorkomen dat de groei van Gouden Dageraad een zodanig onafhankelijke dynamiek zou krijgen, dat de centrale regeringsregie in gevaar begon te komen. De regering stond ook onder internationale druk om iets te doen tegen een vrijwel openlijk neo-nazistische partij, en had dan ook pr-redenen om in te grijpen. Maar de regering werd gedreven door nóg een angst.

Al geruime tijd voor de moord op Fyssas werd duidelijk dat Gouden Dageraad ergernis bij het centrale gezag wekte. Al in oktober 2012, bijna een jaar voor de moord, hief het parlement de onschendbaarheid op van drie parlementsleden van Gouden Dageraad wegens onderzoek naar criminele activiteiten. Het oppakken van koopstukken van de Gouden Dageraad, het afknijpen van geldstromen en het oprollen van hele stukken organisatie van de club, binnen twee weken na de moord, doet sowieso vermoeden dat autoriteiten de plannen voor het kortwieken van de organisatie al hadden klaarliggen. Dit was geen pure ad hoc-reactie.

Anti-fascisme

Beslissend echter voordat politie en politici de aanval op de Gouden Dageraad openden, was niet de moord op de anti-fascistische rapper op zichzelf. Het was de felle reactie op de moord die de autoriteiten tot optreden bewoog. Die felle reactie bestond uit omvangrijke en zeer strijdbare demonstraties tegen de Gouden Dageraad. Al op 18 september vochten betogers met oproerpolitie. Het hoogtepunt kwam op 25 september. Tussen de acht- en tienduizend betogers begonnen de demonstratie, hun aantal groeide tot vijftigduizend demonstranten. Betogers trokken op naar het hoofdkantoor van de fascistische partij. Dat werd verdedigd door, jawel, fascisten en oproerpolitie, nog altijd zij aan zij. Er volgden heftige botsingen met de oproerpolitie die grote hoeveelheden traangas inzette, terwijl actievoerders molotovcocktails wierpen. Dit was in Athene, maar ook in andere plaatsen demonstreerden anti-fascisten.

Het was deze uitbarsting van anti-fascistische strijd op de straten die de regering met een harde keus confronteerde. Die keus was: toelaten dat militante anti-fascistische strijd zowel de Gouden Dageraad versloeg als de politie aanviel – of zélf tegen de Gouden Dageraad optreden en daarmee voorkomen dat de anti-fascistische strijd nog verder aan kracht en dynamiek van onderop zou winnen. De regering koos voor het tweede. Ze begon met haar operaties tegen de Gouden Dageraad, haalde daarmee anti-fascistische acties veel wind uit de zeilen, en versterkte haar legitimatie als democratische overheid die tegen alle vormen van ‘extremisme’, links én rechts, optrad. De staat trad op tegen het fascisme van de straat, om te voorkomen dat het anti-fascisme van de straat het karwei zelf – en dan grondig – zou opknappen. Angst om de greep op de situatie verder te verliezen, dreef kennelijk de autoriteiten. Het doet een beetje denken aan de militaire staatsgreep van generaal Sissi in Egypte, afgelopen zomer. Die schoof president Morsi en diens Moslim Broederschap hardhandig opzij, toen duidelijk werd dat een hoogst opstandige bevolking al bezig was om het zelf te doen. Zo ontdeed Sissi zich van een rivaal, en versterkte tegelijk zijn eigen machtspositie tegenover demonstranten uit welke richting dan ook. Hetzelfde doet momenteel de Griekse staat door tegen de Gouden Dageraad op te treden, en tegelijk de anti-fascistische strijd ogenschijnlijk overbodig te maken.

Overwinning

Het is daarom heel verkeerd, onverantwoordelijk verkeerd, om hier te spreken van een “overwinning van de geweldige anti-fascistische beweging die de straat op ging na de moord”, zoals Socialisme.nu dat stelde in een stukje op 18 november. Er was en is een “geweldige anti-fascistische beweging”, jazeker. Het regeringsoptreden is daarop een reactie – een reactie die deze anti-fascistische beweging beoogt te verzwakken door haar eigen rol als democratisch scheidsrechter te beklemtonen. De winnaar is die regering zelf, de gevestigde staatsmacht – dezelfde staatsmacht die eerder samenwerkte met de Gouden Dageraad, en haar legitimatie en ideologische ruimte hielp verschaffen. “Het waren niet wij die de Gouden Dageraad om zeep hielpen; dat deed het systeem dat de Gouden Dageraad opkweekte”, zo stelde op 30 september een verklaring van Occupied London op de website From The Greek Streets droogjes en realistisch vast. Niet onze kant, maar hun kant heeft hier een overwinning geboekt. Hooguit heeft onze kant een situatie geforceerd waarin hun kant déze – en geen andere – weg koos om hun deels verloren gegane regie te herwinnen.

De aanval van hogerhand op de Gouden Dageraad is tegelijk een indirecte aanval op de zelfstandige rol die anti-fascisten tegenover Gouden Dageraad maar ook tegenover de staat zelf, proberen te spelen. Het versterkt de staat, en daarmee versterkt het onze dodelijke vijand. Aan het fascisme maakt het geen einde – hooguit aan de relatief grote zelfstandigheid die de Gouden Dageraad-variant ervan de laatste jaren ten toon spreidde. Fascisten die netjes onder de paraplu van Nieuwe Democratie en de politie willen werken, hebben van deze aanpak geen last, ex-Gouden Dageraad-mensen die zich bij hen willen voegen, op zoek naar een volgende rechtse career move, zijn daar waarschijnlijk eveneens welkom.

Anti-fascistische strijd verliest daarmee geen urgentie, maar verandert wel van vorm. Het herwinnen van kracht op straat is wezenlijk. Dat doe je echter niet door de regering op te roepen om nog meer Gouden Dageraad-mensen op te pakken, en die regering dus de kans te geven om zichzelf nog meer te bewijzen als anti-fascistische macht die het nimmer kan zijn. Dat doe je wel door die regering, haar politie, haar racistische beleid en haar bezuinigingspolitiek zélf met verdubbelde furie te blijven dwarsbomen. Dat doe je door anti-fascistische strijd uit te blijven bouwen tot iets meer, iets breders en vooral iets diepers: onverzoenlijke strijd tegen kapitaal en staat.

Peter Storm
Dit artikel verscheen eerder op de Ravotr-website.

Source: http://www.doorbraak.eu/griekenland-staat-tegen-fascisme/

Indeed the contradictions involved in the process cause complications since there are not only white people who come as tourists in Greece. So plenty of non-white tourists were brutally detained and beaten up by the Greek police since August 2012 that ‘Xenios Dias’ started. Moreover, the mainstream Greek perceptions of Europe and the West these days are shifting once again, since Greek government officials and their corporate media often blame the evil North Europeans for the austerity. Indeed the same governmental officials make also statements about the benefits of austerity.

Within such confused socio-cultural context, since the 1980s, the ideological elevation of a ‘Europe-ness’ took place, peaking in the 1990s in the name of the so-called European integration. Under this slogan on the one hand, the policies of European integration correctly led to a loosening of the internal borders for people living within the EU. On the other hand, this was accompanied with the militarisation of the external European borders leading to ‘Fortress Europe’, a continent where non-Europeans are often condemned to death for their effort to cross the sealed common border. Frontex, national borders police forces, and coastguards are just some of the apparatuses dedicated to the militarization of the European border.

So along the so-called ‘Europeanization’ of Greek state’s institutions we had the ideological upgrading of the Greek borders into European ones. Greece was located very much on the margin of that undetermined Europeness as the most south-eastern EU (and previously EEC) member country. Surrounded by non-members for decades. So it became the favoured territory for the application of at least two xenophobic projects: the Greek one and the European one, often in tension with each other, but usually in collaboration. This process in ideological level was confirming a much desired admission of Greece to the European family and even worse as a significant player in the European securitisation project.

This anti-migratory dogma did not limit itself to the borders; it was soon matched with the ongoing process of the militarization of public-space policing in European cities. The case of the Greek border guards symbolizes perfectly this extension of border-control security tactics to urban spaces; in 2010, it was reported that out of the 510 border guards employed in the country, 473 were, in fact, serving in Athens.6 Indeed, deployment of border guards in cities has become standard practice these days; for example, in the summer of 2013 UKBA organized a large-scale operation in London’s underground stations stopping and checking migrants and people of migratory origin. So security and military techniques developed supposedly to protect the borders of a nation-state from a military attack (from the organized army of another nation-state) have been applied against unarmed migrants on the borders or on the city centres.

It is not simply the deployment of border guards in the cities; the urban policing itself targets the ethnic Other. In the case of Greece, the semi-military police operation ‘Sweep’, in the early 1990s, targeted migrants in the Omonoia7 area of central Athens and elsewhere. However, this paled in comparison to what was to follow. In 2005, operation ‘Polis’ led to over 200,000 people across the country being stopped and searched, and although the emphasis was on youths and migrants, they were not the only victims. Today the ongoing operation ‘Xenios Zeus’ has resulted in over 84,000 migrants being detained between August 2012 and February 2013, targeting everyone who appears to be foreign.[2]

Such operations imply and apply a state-directed exclusion of the population of the cities, which takes spatial characteristics since it displaces people from where they live and locks them in police stations temporarily until their documents are checked or detention camps if they are arrested. The Other is gradually exiled or declared as undesired from parts of the city and more generally public spaces. Officially, this phenomenon is not based explicitly on racial criteria – as neo-Nazis demand; rather, the formal state authorities’ claim is that they are trying to tackle the ‘crime’ of living without proper permission. In the case of UKBA operations or the operations of the respective French police, some of the officers stopping and searching non-white passers-by are themselves non-white, precisely because the European state authorities are aware of the racism involved in the process, and there is the hope to give the idea that it is not racist since non-white people are the physical agents of racism.

However, as Kassidiaris’ case [3] suggests, you do not have to be white in order to apply fascism. By extension, as the example of police and border police forces physically targeting migrants en masse implies, you do not have to be explicitly and openly a neo-Nazi state apparatus in order to apply policies of racial discrimination in the streets and pave the way for the actual neo-Nazis. The cases of migrants who have been stopped and checked for their papers by Golden Dawn members, often in order to be beaten up afterwards, are not rare. The distance between anti-migratory policing in Athens and the Golden Dawn’s ban of migrants from certain public spaces was not that long.

by Dimitris Dalakoglou

A longer version of this article was published as: Dalakoglou. D. (2013) ‘From the Bottom of the Aegean Sea’ to Golden Dawn: Security, Xenophobia and the Politics of Hate in Greece. Studies in Ethnicity and Nationalism: Vol. 13, No. 3

Notes

[1]: One of the main slogans of Anarchists in Greece is ‘On the mines of Evros River (the river that marks the land border between Greece and Turkey) and on the bottom of Aegean Sea is built the security of each European’ (‘Στις νάρκες του ′Eβρου, στον πάτο του Aιγαίου, χτίζεται η ασφάλεια του κάθε Eυρωπαιου’).

[2] Given that this operation was implemented, ostensibly, with the intention of tackling crime level (implying a direct link between migrants and criminality) it has had very poor results indeed, as scarcely any of those detained was guilty of any offence other than lacking proper documents. Then the approximately 5,000 (by 9 September 2013) migrants who were arrested as part of Xenios Zeus have been transferred to and locked in new detention centres that were opened by the debt-ridden state. It is worth noting that another big public work completed by Greece during 2012 was the fence along the Turkish-Greek border in order to prevent migration.

[3] When the extreme-Right online forum ‘Stormfront’ published his photograph, in August 2013, setting the question to its users whether they felt he looked like a white man. Kassidiaris’ fellow Nazis were quite vocal on the subject; most of them concluding that he does not look like a white man.

Misschien verandert de populatie van het forum geleidelijk. Stormfront is niet meer wat het geweest is, zo klinkt de klacht. ‘Dit forum is naar de haaien gegaan, of naar de joden beter gezegd!’, constateert ene Euvipro al in 2009. De inzendingen wekken de indruk dat de bewondering voor Wilders in rechts-extremistische kringen voorzichtig aan toeneemt. ‘Kijk dat is een goede actie, als enige politicus durft hij z’n nek uit te steken!’, reageert Le Nord ouest begin dit jaar op de aankondiging van Wilders om een ‘verzetstour’ door Nederland te houden. ‘Het is een beetje jammer dat-ie zo dweept met Israël maar voor de rest doet die man goed werk,’ vindt Vidar. ‘Volgens mij heeft Geert het beste voor met het Nederlandse volk. Je zag ook dat-ie de joden gewoon lekker liet vallen met dat rituele slachtverbod.’

Het lijkt dus niet zo gek dat alle bekende extreem-rechtse groeperingen in Nederland op zaterdag 21 september op het Malieveld in Den Haag meededen met de grote demonstratie van de PVV tegen het regeringsbeleid. De oranje-wit-blauwe vlaggen van Voorpost wapperden in de herfstzon, de Nederlandse Volks-Unie (NVU) deelde flyers uit en zelfs de radicale skinheads van Blood & Honour waren present. Het leidde in de Kamer tot een harde botsing tussen Wilders en D66-leider Pechtold. Die verweet de PVV-leider de steun van extreem-rechtse clubjes over zich af te roepen. Wilders zoekt in Europa immers openlijk toenadering tot radicale partijen met een duister verleden. Volgende week krijgt hij in de Tweede Kamer bezoek van Marine Le Pen, leider van het Franse Front National dat onder leiding van haar vader Jean-Marie nog maar kort geleden te boek stond als cryptofascistisch en op zijn minst antisemitisch. Heeft Pechtold gelijk? Vist Wilders met zijn keuzes voor ‘foute’ vrienden in troebel water?

Koerswijziging

Sarah de Lange is als politicologe verbonden aan de Universiteit van Amsterdam en bestudeert radicaal en extreem-rechts in Europa. Ze zegt ‘verbaasd’ te zijn geweest toen Wilders afgelopen voorjaar aankondigde in Europa te willen samenwerken met partijen als Vlaams Belang, Front National en de Oostenrijkse FPÖ: ‘Van die partijen had Wilders tot dat moment altijd in ferme bewoordingen afstand genomen.’ Het telkens opspelende antisemitisme binnen dergelijke partijen was daarvoor de voornaamste reden. Wilders profileert zich juist steevast als ferm aanhanger van de staat Israël, in zijn ogen de enige westerse democratie in een vijandige moslimregio. De Lange spreekt van ‘een duidelijke koerswijziging’ van de PVV, want zeker bij Vlaams Belang en de FPÖ is de laatste jaren niet veel veranderd. Die koerswijziging werd in de PVV-fractie dit voorjaar ‘in de mededelingensfeer’ besproken, zegt Tweede Kamerlid Louis Bontes, die vorige week na openlijke kritiek op het gebrek aan interne discussie uit de fractie werd gezet. ‘Wilders vertelde dat hij de mogelijkheden wilde onderzoeken.’ Dat vond de fractie goed. ‘Wie kon daar nu tegen zijn?’ Maar voordat de fractie het wist, was er al sprake van samenwerkingsverbanden en voldongen feiten, zegt Bontes. ‘Zo word je in het pak genaaid.’ In het Algemeen Dagblad sprak Wilders van ‘een politieke revolutie’ in Europa. Bij de Europese verkiezingen in maart volgend jaar moeten de samenwerkende partijen ‘een enorme slag’ kunnen slaan: ‘Ik heb meer met die partijen in het buitenland dan met de hele Tweede Kamer.’
De Europese tour van Wilders leidt ook binnen zijn eigen partij hier en daar tot opgetrokken wenkbrauwen
Wilders toerde door heel Europa. De aanhang ontving enthousiaste tweets over ontmoetingen met gelijkgestemden. Op 21 april bezocht Wilders Frankrijk. ‘Zojuist lunch gehad met Marine Le Pen in Parijs. Indrukwekkende vrouw. Heb haar uitgenodigd naar NL te komen.’ Op 21 juni was Wilders in België: ‘Fantastische ontmoeting gehad met Filip Dewinter en Gerolf Annemans van VB. Kijk uit naar intensievere samenwerking!’ Op 9 juli bleek Wilders in Italië te zitten: ‘Geweldige ontmoeting in Milaan met Lega Nord-leider en gouverneur van Lombardije, euroscepticus Roberto Maroni’, en op 20 augustus in Oostenrijk: ‘Vanmiddag in Wenen FPÖ-leider Strache ontmoet. Erg indrukwekkende man. Anti-EU coalitie komt steeds dichterbij.’

Heikel punt

De Europese tour van Wilders leidt ook binnen zijn eigen partij hier en daar tot opgetrokken wenkbrauwen. Alleen lijken volksvertegenwoordigers van de partij na de affaireBontes benauwd te praten. Tweede Kamerleden verwijzen voor commentaar naar hun fractievoorzitter, maar Wilders reageerde niet op vragen van Vrij Nederland. Gelders Statenlid Marc van Kampen toonde zich deze zomer al ‘zeer kritisch’ op een verband met het Vlaams Belang vanwege ‘het antisemitische’ karakter. Nu zegt hij het goed te vinden ‘in Europa een gezamenlijk front tegen islamisering’ te vormen. ‘Wel blijft het antisemitisme een heikel punt,’ aldus Van Kampen. Op de vraag hoe dat dan zit met Vlaams Belang, Front National en de FPÖ, verbreekt het Statenlid het gesprek en neemt hij zijn telefoon niet meer op.

Vertrokken PVV’ers maken van hun hart geen moordkuil en zeggen haast in koor dat Wilders in Europa de verkeerde afslag neemt. En dat dat ook extreem-rechtse krachten in Nederland oproept. Alleen willen ze meestal niet meer met hun naam in de krant. Gemeenteraadslid Paul ter Linden, die onlangs de Haagse PVV-fractie verliet, heeft daar geen moeite mee. Hij zegt zijn zorgen deze zomer nog te hebben aangekaart bij fractievoorzitter Machiel de Graaf, die ook in de Tweede Kamer zit. ‘Ik zei dat ik niks te maken wil hebben met partijen die bekend staan om hun anti-homostandpunten en antisemitisme,’ zegt Ter Linden: ‘Front National en Vlaams Belang zijn echt gebouwd op antisemitisme. Weinig mensen beseffen dat, maar Jean-Marie Le Pen zit nog altijd voor Front National in het Europees Parlement.’ Volgens Ter Linden zei De Graaf dat hij die zorg over zou brengen naar Geert Wilders. ‘Ik heb niets meer gehoord.’

Dediaboliseren

Geert Wilders verdedigt zich in het openbaar door te zeggen dat hij niet van plan is zich nog langer te laten ‘gijzelen’ door de politiek-correcte elite. Volgens hem zijn de partijen waarnaar hij toenadering zoekt, veranderd, en hoeft hij het ook niet volledig met ze eens te zijn om de krachten te bundelen. De vraag is natuurlijk of de breuk van radicaal en populistisch rechts in Europa met haar nazistische verleden uit overtuiging gebeurt, of slechts om electorale redenen. Sarah de Lange spreekt voor wat betreft Front National van een ‘generatiewisseling die tijd nodig heeft’. Marine Le Pen probeert haar partij te ‘dediaboliseren’ en treedt op tegen partijleden die nog steeds openlijk antisemitisch zijn. Vader Le Pen, die de gaskamers ooit ‘een detail’ in de geschiedenis noemde, is echter opnieuw kandidaat voor de komende Europese verkiezingen. Nog vorige week riep zijn dochter hem op zijn banden met de extreme nationalisten van Jobbik in Hongarije te verbreken. De Lange: ‘De vraag of de vernieuwing slechts cosmetisch is, is nauwelijks te beantwoorden. Opvallend is wel dat de meeste Franse media besloten hebben Marine Le Pen op haar woord te geloven.’

Dezelfde vragen kunnen gesteld worden over de ware aard van Filip Dewinter of FPÖ-leider Heinz-Christian Strache, van wie op internet foto’s circuleren waaruit zou blijken dat hij ooit deelnam aan paramilitaire oefeningen met neonazi’s. Overigens zal het voor Wilders en zijn nieuwe vrienden nog een hele klus worden om een vruchtbare alliantie te smeden. Hij heeft vijfentwintig parlementariërs uit ten minste zeven verschillende landen nodig om een fractie te vormen. Pas dan krijgt Wilders in het Europese Parlement meer geld, spreektijd en mogelijkheden om de agenda te beïnvloeden.

Maakt Wilders’ nieuwe Europese koers hem nu interessanter voor extreem-rechts in Nederland? Willem Wagenaar, onderzoeker bij de Anne Frank Stichting, vermoedt van wel: ‘Wilders maakt een klassiek radicaliseringsproces door. Hij steekt steeds meer maatschappelijke bruggen in de brand en isoleert zich zo van matigende krachten. Van een radicalere VVD wordt de PVV een partij die dichter bij extreem-rechts gedachtengoed komt.’

Volgens Jaap van Beek van de antifascistische onderzoeksgroep Kafka speelt het feit dat Wilders zich zo nadrukkelijk ‘buiten de orde’ plaatst ook een rol: ‘Dat vindt men binnen extreem-rechts aantrekkelijk.’ Tegelijkertijd is ‘de ideologische kloof tussen extreem-rechts en de gemiddelde PVV-stemmer nog steeds erg diep,’ zegt De Lange.

Zionist

Constant Kusters, leider van de Nederlandse Volks-Unie (NVU), is in een opperbest humeur. De NVU doet bij de komende gemeenteraadsverkiezingen op drie plaatsen mee: in het Westland strijdt de oude partij van neonazi Joop Glimmerveen tegen Oost-Europese arbeiders, in Purmerend tegen drugsoverlast en in Arnhem pleit de NVU voor ‘pedovrije zones’. Op de demonstratie van de PVV waren zo’n tien NVU-leden aanwezig, zegt Kusters. ‘Ik was wel verbaasd over de positieve reacties,’ zegt hij: ‘We hebben heel wat pamfletten uitgedeeld om leden te winnen. Maar Wilders schuift op naar rechts, dat is duidelijk te zien. Hij komt dichter bij ons. Nu hij zaken gaat doen met Filip Dewinter en Front National roept hij dat over zichzelf af.’ En dan schaterlachend: ‘Wat moet ik dan nog meer zeggen, haha! Front National en Vlaams Belang, dat zijn mensen die ik al jaren ken.’

Natuurlijk zijn er verschillen, zegt Kusters: ‘Wilders is een zionist. Dat hij met een keppeltje op zijn kop bij de Klaagmuur gaat staan, vind ik walgelijk. Maar voor negentig procent ben ik het met hem eens. De meeste mensen willen gewoon de grenzen dicht. Het lukt Wilders wat ons nooit is gelukt. Het is heerlijk dat hij zo groot wordt en dat links daar pijn van in de pens krijgt.’

Of de NVU banden heeft met de PVV? Kusters: ‘Het lijkt me niet verstandig op die vraag in te gaan. Maar dat we daar vrij kunnen staan folderen, dat zegt toch voldoende?’

Following the end of World War II, the Italian workers’ movement was rapidly gaining strength. In some towns the fascists had been kicked out by Resistance forces (as before the war, these were usually led by socialists and anarchists), and embryonic workers’ councils were governing. The Communist Party in particular won mass support for its involvement in this movement.

When Allied forces swept across the country, destroying this fledging power of ordinary people was next on the agenda after finishing Mussolini’s regime.

When the liberal Italian state was reconstructed, mechanisms were put in place to make sure that workers did not take power. In addition to the already-existing powerful secret society, P2 which was heavily involved in the anti-working class Strategy of Tension in the 1960s and 70s the covert and yet official organisation ‘Gladio’ (‘sword’ – its logo is pictured, above) was set up.

http://libcom.org/history/operation-gladio-italy

 

The conservative government of Antonis Samaras claims to be cracking down on “extremism”. But what skeletons does the Prime Minister hide in his closet?

Video by Ross Domoney, Klara Jaya Brekke and Dimitris Dalakoglou for the City at a Time of Crisis research project. Illustration by Latuff.


The Greek Prime Minister, Mr Samaras, is currently visiting the USA. He arrived here in the immediate aftermath of the arrest of the leadership of Golden Dawn, the notorious Greek neo-Nazi party. But what skeletons does Mr Samaras have in his closet?

Mr Samaras’ speech on October 2 at the Peterson Institute in Washington, DC gives us a first answer to that question. There, the Prime Minister claimed that his government crushes extremism, he talked about the leadership of Golden Dawn which had been, at that time, driven to jail. However, later during the Q&A session he also added that his government was not quite done; that he would also deal with the other extreme, the one that talks of leaving the EU and NATO — directly implying the Left opposition.

His statements pose at least three issues. One, Mr Samaras makes clear that his government had accepted the illegal activity of Golden Dawn so far, or that it did not have the will to deal with it. Two, he admits that the government intervenes in the system of justice which supposedly is independent. Three, he promotes once again his plan to crush the Left opposition which disagrees with his government and which protests in public.

The incident that triggered the arrests of Golden Dawn’s most prominent members was the assassination of the antifascist musician Pavlos Fyssas in Nikaia, Athens. Fyssas was the first Greek to be killed by Golden Dawn since the group launched its violent campaign against migrants and — to a lesser extent — against antifascists in 2009. Less than 24 hours after Mr Samaras’ speech at the Peterson Institute, the majority of the arrested Golden Dawn members were released from detention, awaiting trial. On their way out from the court, they kicked and abused journalists under the eyes of the police.

The simplistic theory of the “two extremes” has been promoted by the Greek nexus of power ever since Mr Samaras came to office. On that very same day on September 16, 2012, two of the country’s largest newspapers (the pro-government To Vima and Kathimerini), published two texts by their key editors with very similar titles, making an identical argument. Even if this is a total coincidence, their argument was a dangerous legitimization of the far-right. In sum, the articles suggest that the emergence of Golden Dawn provides an “opportunity” for the state to eliminate the “two extremes” of Greek politics.

According to the opinion of government officials, the antifascists comprised that hypothetical other “extreme”. So the minister of public order, Mr Dendias, as part of Mr Samaras’ government, attacked those who stand up to racism and fascism. In 2012, a political action called the antifascist motorcades began. These were big groups of people on motorbikes riding around the areas of Athens where most attacks against migrants were occurring, aiming to stop them, since police did little to help the victims. In September 2012, DELTA motorbike police attacked the antifascists, arresting, beating and later torturing them.

Allegedly DELTA and the riot police force (MAT) are the two police units with the closest links to Golden Dawn. On the day following the arrests, MAT attacked those who had gathered at Athens’ courthouse to express their solidarity to the antifascists, arresting even more of them. This series of arrests brought to a temporary halt an action that was aimed at stopping what were, by then, daily racist attacks in those parts of the city. From that time on, the lives of several immigrants — and now one local antifascist — have been claimed by neo-Nazis on the streets of the Athens.

A few months later, in December 2012 and January 2013, some of the most prominent social centers in Athens were evicted by police. These had been the physical and cognitive cornerstones of the city’s antifascist struggle. Additionally, they were located in those parts of the city center where Golden Dawn and other neo-Nazi groups systematically attack migrants. Soon after these evictions, similar raids occurred in such antifascist centers throughout the country.

Since Mr Samaras became Prime Minister the city has been subjected to the police operation “Xenios Zeus”. Since its inauguration in August 2012, the operation has seen the detention of over 80.000 migrants, the vast majority having broken no law according to police press releases. Eventually, most of the innocent migrants have been released with the exception of around 5.000 who were imprisoned, mostly due to lack of documents, in new detention centers built across the debt-ridden country.

Targeting a substantial proportion of the population of Greek cities simply due to their skin color marks the adoption of Golden Dawn’s agenda by Mr Samaras’ government. Golden Dawn claims that migrants are dangerous and Mr Samaras’ New Democracy (ND) has followed this logic, detaining innocent migrants in the thousands. In his pre-election campaign, Mr Samaras claimed that illegal migrants have become “the tyrants of society” and that Greeks subsequently have to “liberate our cities from illegal migrants”, once again repeating the Golden Dawn rhetoric.

Mr Samaras’ party in May 2013 made a gift to Golden Dawn by blocking the anti-racist bill, which would criminalize racism and the denial of the Holocaust. Golden Dawn on the other hand provided aid to Mr Samaras’ government on at least two debatable decisions since June 2012: first, when the government shut down overnight the Public Television, and second when it applied further tax exceptions to the Greek ship-owning companies.

Just one week before Fyssas’ assassination in Nikaia, Babis Papadimitriou, a renowned pro-ND journalist, suggested that we need to discuss a conservative coalition government with the participation of a “more serious” version of Golden Dawn. Simultaneously, prominent ND members, including Vyron Polydoras and Failos Kranidiotis, have expressed their positive feelings toward the neo-Nazis of Golden Dawn. This may come as little surprise to those familiar with Greek politics. By this point in time, the Greek government is at its furthest right position since the fall of the military dictatorship back in 1974. Note, among others, the inclusion of Adonis Georgiadis or Makis Voridis in the current parliamentary team of New Democracy — both are best described as ultra-right.

Clearly, the assassination of Pavlos Fyssas and the charges brought against the Golden Dawn leadership have dramatically altered the political atmosphere in Greece, indefinitely postponing, one would think, such collaboration. Mr Samaras might portray himself as a combatant against the extremism of Golden Dawn. But how, then, can he explain the very strong ideological and practical links between his own party’s rhetoric and policies, and those of the neo-Nazis?

Dimitris Dalakoglou is member of the crisis-scape.net research team and a member of Occupied London collective.